Hoe persoonlijk durf jij te zijn in je online marketing?

En dan betrap ik mezelf er op dat ik, als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat, antwoord door te vertellen hoe het met mijn zoon gaat. Klopt niks van natuurlijk, maar soms is het wel zo: als het goed gaat met hem gaat het goed met mij. 

IMG_5752De afgelopen maanden ging het niet goed en waren pittig. Zoonlief had een zware terugval qua depressie en viel weer uit op school. Niet om zielig te doen, maar dat is als alleenstaande ouder met een eigen bedrijf best ingewikkeld. Ik heb niet echt iemand om op terug te vallen en de boel moet wel blijven draaien natuurlijk. Een hoop kunst en vliegwerk dus.

Flexibel

De andere kant is dat ik, omdat ik voor mezelf werk, veel flexibeler ben in hoe ik m’n tijd indeel. En gelukkig werk ik met en voor creatieven en die vinden het vaak ook niet zo erg als er een afspraak afgezegd of verzet moet worden. Dat komt ook omdat ik open ben over wat er aan de hand is. Vond ik het vroeger heel normaal om een scheiding aan te brengen tussen privé en werk, ik ging bijvoorbeeld nooit naar de vrijdagmiddagborrel, nu loopt alles veel meer door elkaar. En eigenlijk vind ik dat ook wel zo normaal. Want ik ben niet een ander persoon als ik aan het werk ben. En bovendien waarom zouden mensen niet mogen weten hoe het met me gaat? Wordt ook een beetje een rare relatie anders: weet ik ‘alles’ van mijn klanten en zij niks van mij. Dat is scheef.

Klimaat

Gelukkig wordt het steeds normaler om ook je privé dingen te delen. Natuurlijk maakt dat kwetsbaar, maar het maakt ook dat mensen eerder en makkelijker een connectie met je maken. In mijn werk sowieso belangrijk, maar ik ben ervan overtuigd dat het laten zien van jezelf steeds belangrijker gaat worden voor iedere professional. Je wilt toch weten met wie je te maken hebt? En ga maar na, hoe leuk zijn al die gortdroge, puur zakelijke updates op Twitter en Facebook? Juist.

Jouw verhaal

Veel kunstenaars // creatieven vinden het moeilijk zichzelf te laten zien. Ergens snap ik dat, vanuit kwetsbaarheid en onzekerheid, maar aan de andere kant snap ik het ook helemaal niet. Je werk is vaak bij uitstek al persoonlijk. In ieder geval persoonlijker dan veel niet-creatief werk. Waarom mogen mensen dan niet zien wie dat werk maakt? En waarom je het werk maakt dat je maakt? Ik garandeer je dat je betere relaties opbouwt als je het wel doet. Ik garandeer je ook dat je meer reacties krijgt op je updates, tweets en blogs. En ik garandeer je bovendien ook dat het je klanten op gaat leveren. Niet à la minute, dat niet. Maar op de langere termijn weet ik zeker dat je klandizie misloopt als je nooit iets van jezelf laat zien.

Happy camper

En nee, je hoeft niet als een soort verdwaasde happy camper door het leven te gaan en alleen maar blije, positieve updates te posten. Juist  niet! smiley-faceHet is wel wat veel mensen doen op social media. Heel jammer, want daarmee geef je een vertekend beeld. Niet dat je altijd maar helemaal met de billen bloot moet. Of alle negatieve shit die er in je leven gebeurt er gewoon maar uit moet gooien. Zoek een balans in wat je laat zien: de mooie momenten, maar ook de minder mooie. Je werk gerelateerde onderwerpen èn je gebeurtenissen uit je persoonlijke leven.

En ik?

Ik ben door de jaren heen steeds persoonlijker geworden op internet. Op mijn Facebook en Twitter loopt alles door elkaar. Ik vind het belangrijk dat mensen weten wie ik ben. Natuurlijk vond ik het de 1e keer dat ik over de depressie van m’n zoon schreef eng. Maar na die 1e keer, en alle hartverwarmende reacties, ben ik vaker persoonlijke zaken gaan delen en wordt de grens tussen mijn persoonlijke leven en m’n werk steeds dunner. Wat me dat heeft opgeleverd? Een hechter netwerk, meer steun als dat nodig is, betere relaties met mensen èn meer klanten. Ik let er wel altijd op dat de balans goed blijft. En dat wat ik deel interessant is voor een grotere groep mensen. Ik bedoel maar, meer mensen hebben te maken met depressie, maar het is voor niemand interessant om te weten dat ik nu nog een kop koffie ga drinken.

En hoe het met mijn zoon gaat? Dat gaat gelukkig de goede kant op. Hij draait weer bijna volledig mee op school en de depressie is op z’n retour. En ik? Ik kan weer volop aan de slag, hoewel ik nog een beetje aan het cocoonen ben om bij te komen van de afgelopen maanden. En als iemand aan me vraagt hoe het me gaat heb ik weer een antwoord dat over mezelf gaat. So far so good.

3 antwoorden
  1. Marja
    Marja zegt:

    Hi Marca, ik lees je blogs af en toe en altijd raken ze aan de thema’s waar ik ook mee geconfronteerd wordt. In dit geval, hoe open ben je op social media. Ik heb respect voor de wijze waarop jij de balans hierin gevonden hebt. Wat ik lees is altijd interessant, nooit overdreven, knap hoor. En ja, sterke schouders dragen de zwaarste lasten, ook daar weet ik veel van. Afgelopen maandag werd bij de uitvaartdienst van een dierbare collega haar kijk op de wereld meegegeven: blijf altijd naar de toekomst kijken. Dat ben ik gelukkig ook altijd blijven doen en zie: ik heb ontslag genomen om nu eindelijk fulltime fotograaf te gaan zijn. Hoe mooi is dat!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

14 − drie =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.