HSP’er in verzet tegen balans…

Zo lang ik me kan heugen, is het hollen of stilstaan bij mij. Of eigenlijk meestal hollen als ik heel eerlijk ben. En dat terwijl ik heel goed weet dat ik ook rust nodig heb, voor de balans. Maar weet je? Eigenlijk vind ik, diep down, mezelf nog steeds een watje dat het zo werkt bij mij. En dat helpt natuurlijk niet mee bij het zoeken naar die balans. En dus woedt er vaak een soort interne strijd in mezelf. Met meestal als uitkomst dat ik voor de actie ga en de rust voor het gemak vergeet…

Smoes 1: afwisseling

De smoes die ik nog wel het meeste gebruik is: “als ondernemer kan ik m’n werk zo inrichten dat ik voldoende afwisseling heb.” Helemaal waar, klopt als een bus. Ik kan 1 op 1 gesprekken afwisselen met voor een groep staan, achter de computer zitten afwisselen met les geven. Daar vaar ik wel bij. Hoe leuk ik het bijvoorbeeld ook vind om trainingen te geven, het kost me ook veel energie. Dat weet ik inmiddels heel goed, dus ik ga dan niet de dag daarna nog iets heel intensiefs doen. Maar uiteraard werk ik wel door, moe of niet.

Smoes 2: ik vind m’n werk zo leuk

Ook helemaal waar. Ik vind m’n werk ontzettend leuk en dat maakt het ook wel heel verleidelijk om ook ‘s avonds en in het weekend nog dingen te doen. En dat is natuurlijk ook wel een ding als ondernemer: het werk is nooit klaar. Uiteraard weet ik best dat, als ik ‘s avonds les heb gegeven, ik de volgende ochtend minder energie heb. Maar iets later opstaan en de ochtend ‘vrij nemen’? Als ik heel eerlijk ben, doe ik dat eigenlijk nooit.

Smoes 3: ik heb uitdaging nodig

Dat is wel echt waar (zei ik dat niet ook al bij de andere smoezen?). Als ik lang hetzelfde doe, mis ik de uitdaging. Het is voor mij belangrijk te blijven leren, mezelf te blijven ontwikkelen. En daarom gooi ik mezelf af en toe in het diepe, met vaak mooie resultaten (Talks About Photography). Maar ja, die rust schiet er dan dus weer bij in…

Niks geleerd?

Heb ik dan niks geleerd de afgelopen jaren? Jawel. Vroeger werkte ik standaard in de avond en het weekend gewoon door. Nu neem ik toch echt wat vaker vrij. Ik loop elke ochtend met de hond, probeer dagelijks yoga te doen, ga op tijd naar bed, let op wat ik eet etc. Maar als ik heel eerlijk ben, doe ik dat vooral omdat ik telkens met m’n neus op de feiten wordt gedrukt. Ik kan het simpelweg niet meer aan om 80 uur in de week te werken. Misschien wel zo gezond, maar ik moet nog wel iets met dat gevoel dat ik een watje ben.

In het moment…

Nou realiseerde ik me gisteren ineens iets belangrijks. Ik ben stiekem weer aan het fotograferen geslagen. Spiegelreflex uit het stof opgediept, de drempel om weer te gaan fotograferen (iets met perfectionisme) overwonnen en sinds een paar dagen weer volop aan het fotograferen. Just for the fun of it. Heerlijk! En wat ik me dus gisteren realiseerde, is dat ik -als ik aan het fotograferen ben- volledig in het moment ben. Waar normaal gesproken m’n hoofd geen seconde stilstaat, ben ik op dat moment alleen maar met m’n zintuigen bezig. Met een leeg hoofd als gevolg. Hoe fijn is dat?!  En ik vraag me af: zijn daarom zo veel HSP’ers creatief? Omdat je dan die hooggevoeligheid in kunt zetten in plaats van dat je er ‘last’ van hebt?

Ik ben echt oprecht heel erg benieuwd naar jouw gedachten hierover!

Dit is de 2e blog in wat een serie over ondernemen als HSP’er gaat worden. De 1e blog vind je hier.

12 antwoorden
  1. Josefien Alkema
    Josefien Alkema zegt:

    Hoi Marca,
    ik herken dit wel. Al je foto’s maakt of schilderijen of andere expressie, ben je echt bezig met jezelf, in de zin van met de dingen in jezelf. Je geeft aandacht aan dat enorme gebied van gedachten en gevoelens, dat anders maar blijft liggen. Als je jezelf ontwikkelt geef je ook aandacht aan jezelf, maar op een andere manier. Je stopt er weer meer in, bent ook naar buiten gericht. Allemaal goed natuurlijk. Ondertussen heb je een hele planeet in jezelf, een wereld op zich, die daar maar verwaarloosd bij ligt. Dat je in het moment bent en nergens anders aan denkt als je daar mee bezig bent, komt omdat dit echt van jezelf is. Je mag helemaal vanuit jezelf iets doen of maken. Er komt niks bij wat energie kost. Eindelijk wordt die berg input enigszins verwerkt en kom je verder in aandacht voor al die dingen die je absorbeert, maar daarna laat liggen. Allemaal aan expressie doen! Ook al lijkt het je in eerste instantie niet ‘nuttig’, creatief zijn geeft heel veel nieuwe energie.

    Beantwoorden
  2. Jan
    Jan zegt:

    Ik weet niet of ik een HSP’er ben of niet, ik herken wel heel wat kenmerken ervan.
    Wat mij zo trekt aan portretfotografie is het intense contact dat ik tijdens het portretteren ervaar. Soms met verbale communicatie, soms zonder verbale communicatie. Uiteraard altijd met non-verbale communicatie.
    Ik word altijd toegelaten tot de persoonlijke ruimte (en als ik er naar vraag vinden mijn geportretteerden dat altijd prima). Tijdens het portret waarmee ik vanochtend bezig was kreeg ik dat specifiek als compliment: dat zij (de geportretteerde) dat zonder problemen toe kon laten, terwijl zij die ervaring niet had met andere fotografen.
    Ik denk dat de geportretteerden voelen dat ik hen in hun waarde laat.
    Terug komende op je vraag: bovenstaande lukt mij niet in het dagelijkse leven (dan voel ik die ruimte daarvoor niet), maar lukt mij wel in de portretfotografie. Ik laat aan jou of dit een bevestiging op jouw vraag is of niet.

    Beantwoorden
      • Jan
        Jan zegt:

        Ja. Ik blijf ‘aan het werk’. Gericht op zoek naar een goede blik (emotie) in een mooie compositie met passend licht. Ik ervaar daarna altijd dat ik heel intensief bezig ben geweest en doe daarna dan ook meestal even niets.

        Beantwoorden
  3. Agnes
    Agnes zegt:

    Volgens mij is dat juist oa mijn drijvende kracht, die gevoeligheid. Dat zorgt ervoor dat ik mijn klanten aanvoel/begrijp, waardoor ik kan zorgen voor verfijning in mijn werk en uiteindelijk iets kan leveren wat precies bij iemand past. Dat veel doen/actie dat herken ik ook wel. Die rust heb ik ook wel nodig maar dat hoeft niet altijd in de vorm van ‘stilzitten’, na een dag ‘veel onder de mensen’ moet ik weer even op mezelf zijn en dat betekent niet stilzitten maar juist iets maken, zoals bij jou het fotograferen, dat is bij mij het tekenen (of iets anders maken). Dat is ook een manier van ‘rust pakken’ denk ik.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek
      Marca van den Broek zegt:

      Hoi Agnes,

      Ik denk dat je daar zeker gelijk in hebt, hooggevoeligheid heeft ook heel veel voordelen en daar pluk ik ook dagelijks de vruchten van. Ook in m’n werk. Het gaat om de balans en die is bij mij wel eens zoek, omdat ik soms gewoon te veel doe… Ik hoop dat fotograferen voor mij inderdaad een soort rustpunt kan zijn. Tot nu toe voelt het wel zo! Wat op zich best grappig is, want vroeger – toen ik nog heel veel fotografeerde en regelmatig in de doka stond- heb ik daar nooit zo bij stilgestaan. Toen deed ik het gewoon 😉

      Beantwoorden
  4. Amelieke
    Amelieke zegt:

    Ik weet niet of creatieve mensen vaak hsp’er zijn of hsp’ers vaak creatief, maar dat is volgens mij een kip-of-het-ei-verhaal 😉 Wat ik wél zeker weet is dat je tijdens een creatief proces vaak de betreffende zintuigen heel erg open hebt staan. En dat je daarna ook vaak je zintuigen nog open hebt staan als je op zoek bent naar inspiratie. En is het dan ook niet logisch dat je zo gewend bent om deze open te hebben staan, dat ze eigenlijk bijna niet meer dicht kunnen?

    Ik worstel vaak met mijn hooggevoeligheid, maar ik weet ook dat het één van mijn sterkere punten is! En ik herken veel in jouw verhaal!

    Beantwoorden
  5. Marijn te Kolsté
    Marijn te Kolsté zegt:

    Wat een mooi en helder stuk over de realiteit van alledag. Ik ben zelf vrees ik, zoiets als werkverslaafd. Ik worstel er al jaren mee of tegen, net hoe je het bekijkt. Als ik eerlijk ben heeft het In mijn systeem alles met angst te maken. Op het moment dat ik me niet realiseer dat ik door angst wordt gedreven, zet ik alles op alles om “het voor elkaar te krijgen” met alle gevolgen van dien…. Oververmoeid, het is niet meer leuk, waarom moet ik altijd zo hard werken….

    Ondanks regelmatig zelfonderzoek ben ik nog steeds niet verlost van deze drive….
    Schoonheid, mooie dingen maken, contact en inspiratie waarom gééf ik het niet aan mezelf? Heerlijk Marca, dat je weer foto’s gaat maken…. Ik verheug me erop Het brengt me in contact met schoonheid en inspireert… Dankjewel

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek
      Marca van den Broek zegt:

      Herkenbaar Marijn! Ik heb ook een enorme drive, of die door angst in wordt gegeven geloof ik niet. Ik vind werken fijn, houd van wat ik doe. Ik heb alleen ‘voorgeleefd’ gekregen dat je doorgaat tot je er (letterlijk) bij neervalt en dat ben ik nog steeds geneigd te doen. Ondanks zelfonderzoek, leren van je ervaringen etc. Zouden we het ooit leren?

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.