Kan die interne criticus a.u.b. even z’n mond houden?

Pffff. Ik kom net onder de douche vandaan, sta me op te maken als ik mezelf erop betrap dat ik mezelf -stilletjes, op de achtergrond- loop te ‘bashen’. Hoezo ben je zo laat (7.30 uur) opgestaan, weet je wel hoeveel je nog moet doen vandaag? Waarom heb je je belastingaangifte zo lang laten liggen? En die hond moet naar buiten. En, en…

Oppervlakkig bezien, lijkt het misschien alsof de dingen die ik die dag moet doen de revue laat passeren. Maar dan realiseer ik me ineens dat ik mezelf bekritiseer. En niet zo’n beetje ook. Doodvermoeiend en nergens voor nodig. Toch?

Keerzijde

Zoals alles heeft mijn perfectionisme twee kanten. Aan de ene kant fijn dat ik de lat hoog leg voor mezelf. Daardoor kom ik nog eens ergens toe, gaan veel dingen goed en zet ik door tot iets af is. De andere kant, die wat minder fraai is, zorgt ervoor dat er altijd een kritisch stemmetje in m’n achterhoofd zit, die vindt dat ik het nooit goed genoeg doe. Die vooral kijkt naar wat er NIET goed gaat, naar wat ik laat liggen, naar wat ik (in mijn ogen) verpruts. En dat kost veel (heel veel) energie.

Vanochtend viel er, hier over nadenkend, een kwartje. Mijn perfectionisme is een overlevingsmechanisme dat ik in m’n jeugd heb ontwikkeld. Voert een beetje ver om dat hier haarfijn uit de doeken te doen, maar ik snap inmiddels waar het vandaan komt. En ik snap ook, dat ik dat mechanisme nu helemaal niet meer nodig heb. Ik word er niet minder aardig, lief of capabel om gevonden als ik niet alles perfect doe. En, veel belangrijker nog, ik mag mezelf aardig, lief en capabel vinden. Ook als ik niet voor 100% aan mijn eigen standaard voldoe.

Of zoals Brene Brown het in haar TedTalk over kwetsbaarheid zegt:

Our job isn’t to call our children perfect and try to keep them perfect. Our job is to say to our children: “You know what? You’re imperfect and you’re wired for struggle, but you are worthy of love and belonging.”

En nu de praktijk

Leuk bedacht allemaal, nu nog die eeuwige interne criticus de mond snoeren. Ik heb even wat methodieken op een rijtje gezet, ik ben immers niet de enige die hier last van heeft:

Morningpages

De beroemde morningpages van Julia Cameron. Het idee is even simpel als effectief: schrijf elke ochtend (liefst voordat je iets anders doet) drie pagina’s, zonder erover na te denken wat je schrijft.

Morning Pages are three pages of longhand, stream of consciousness writing,
done first thing in the morning. *There is no wrong way to do Morning Pages*–
they are not high art. They are not even “writing.” They are about
anything and everything that crosses your mind– and they are for your eyes
only. Morning Pages provoke, clarify, comfort, cajole, prioritize and
synchronize the day at hand. Do not over-think Morning Pages: just put
three pages of anything on the page…and then do three more pages tomorrow.

Ik heb dit wel eens gedaan, en het werkt. Echt!

Mediteren

Mediteren is en blijft natuurlijk een goede manier om wat afstand tussen jou en je gedachtestroom te creëren. Uit onderzoek blijkt nu zelfs dat de samenstelling van je hersenen ten goede wijzigt als je dagelijks 30 minuten mediteert. Je geheugen en leervermogen neemt toe, angstige gevoelens en stress nemen juist af. Mijn ervaring met mediteren, is dat het ook heel goed werkt om al die gedachten die maar de hele dag door je hoofd razen een beetje in perspectief te krijgen. Je ervaart door mediteren dat het maar gedachten zijn, geen waarheden.

Hoofd leeg maken

Ik maak regelmatig m’n hoofd leeg door te wandelen met m’n hond. Voor mij werkt dat heel goed. Buiten zijn, wandelen, frisse lucht. Voor een ander is het misschien zwemmen of hardlopen. Feit blijft dat het echt belangrijk is je hoofd af en toe leeg te maken. Anders draait dat hoofd op een gegeven moment door.

Loslaten

Loslaten, makkelijker gezegd dan gedaan… Maar het kan wel, het zijn immers maar gedachten, geen waarheden. En die gedachten kun je veranderen, ombuigen misschien zelfs wel. Bijvoorbeeld door alert te zijn en je gedachten (telkens weer) te bevragen en uit te dagen. In mijn speurtocht vond ik een mooi lijstje met manieren om je interne criticus los te laten.

Eigen advies ter harte nemen

En ik moet ook maar eens ter harte nemen wat ik tegen iedereen zeg: perfectionisme is eigenlijk heel saai, doods. In imperfectie zit meer schoonheid, uitdaging, leven. Of zoals Leonard Cohen zo mooi zegt:

interne criticus

En jij? Hoe ga jij om met je interne criticus (die hebben we immers allemaal?) Heb jij nog tips & tricks?

Een aantal tips van lezers (in willekeurige volgorde)

  • Praten met vrienden, die zetten me dan weer op het rechte spoor
  • In kaart brengen hoeveel klanten je hebt die klachten hebben
  • Goed slapen (scheelt een hoop!)
  • Zeg tegen het stemmetje: ontsla me maar, dan kan ik lekker m’n eigen ding gaan doen!
  • Scholing, zelfvertrouwen daar draait het om
  • Jezelf afvragen: is de kritiek dienend? Zo ja, dan luister je ernaar. Zo niet, dan LLL
  • Onderzoek de interne criticus en kijk waar hij zich zorgen om maakt. Contract met je IC sluiten: ‘Ik respecteer je visie en die mag je geven ter verbetering van het eindresultaat op het moment dat ik je daartoe uitnodig. De rest van de tijd wil ik graag plezierig en enthousiast mijn eigen werk doen.’ En dan ondertekenen. Allebei.

[button open_new_tab=”true” color=”accent-color” hover_text_color_override=”#fff” size=”medium” url=”http://eepurl.com/foh1A” text=”Wil je geen blog meer missen? Schrijf je in en ontvang direct een gratis Twitter handleiding ” color_override=””]

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.