Ik moet en ik zal…

Het is 19.30 uur ‘s avonds. Ik ben moe, heb de hele dag gewerkt en wil eigenlijk relaxen. Maar ik heb een afspraak met mezelf gemaakt om 30 dagen te bloggen en morgen heb ik geen tijd voor een blog. Shit, de dag daarna heb ik al helemaal geen tijd. De ontevredenheid slaat toe. Totdat ik me realiseer dat het een afspraak is die ik met mezelf heb gemaakt. Ik word niet afgestraft als ik een dag oversla. Toch voelt het als falen, dat weet ik nu al, als ik vrijdag geen blog publiceer. Waarom ben ik zo streng voor mezelf?

Waardering voor wat ik doe, niet voor wie ik ben

Er valt een kwartje. Ik ben volwassen geworden in een omgeving waar ik vooral waardering kreeg voor wat ik deed en waar ik goed in was. Niet zozeer voor wie ik was. Pijnlijke conclusie, maar wel kloppend. Geen wonder dat je dan opgroeit met een onbewust mantra dat je altijd heel erg hard je stinkende best moet doen om dingen voor elkaar te krijgen. Dat het daarbij ook niet zo veel uitmaakt of je je eigen grenzen voorbijloopt. De waardering krijg je immers voor je inzet en voor wat je voor elkaar hebt gekregen. Niet voor hoe goed je voor jezelf hebt gezorgd. Sterker nog, toen ik nog televisie maakte, had je een soort geuzentrots als je met je tong op je knieën de eindstreep haalde. Dan pas had je alles gegeven!

Doorzettingsvermogen

Natuurlijk heeft m’n vermogen om door te buffelen me ook wat gebracht. Twee volbrachte studies, een mooie carrière als eindredacteur en uitvoerend producent, een goedlopend eigen bedrijf, een zoon die inmiddels weer helemaal op de rit staat, een eigen huis, vrienden etc. Ik heb m’n leven redelijk voor elkaar. De pijn in m’n nek en de moeheid die ik op dit moment voel, neem ik op de koop toe. En ach, die zijn morgen ook weer over, dus wat zeur ik nou?

Toch maar weer die saaie balans?

Ik ben er beter in geworden. Echt! Ik relax meer, hou m’n weekenden en avonden meestal vrij, ik loop elke dag twee uur met de hond, ik mediteer, eet gezond en geniet een groot deel van de tijd van m’n leven. Maar af en toe, zoals nu bij zo’n zelf opgelegde challenge, stap ik weer even in m’n oude valkuil. Vanaf morgen ga ik weer op zoek naar de balans (hoe saai). En ik ga er voor het gemak even vanuit dat jullie niet boos worden als er vrijdag geen blog verschijnt 😉  Want waarom was ik deze challenge ook alweer begonnen? Om mezelf over een drempel heen te helpen, weer in een blogritme te komen en om weer plezier te krijgen in schrijven. Niet om mezelf of iemand anders iets te bewijzen.

 

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *