Zullen we eens ophouden met onszelf klein te houden?

“Die foto’s zijn natuurlijk niet echt goed” of “Vroeger speelde ze veel interessantere stukken”. Waarom vinden we het met z’n allen nodig om mensen die succesvol zijn weg te zetten als oninteressant of commercieel en dus geen echte kunstenaar//creatief? Heel eerlijk? Ik kan me er behoorlijk boos om maken. Waarom niet met een open blik kijken naar wat iemand bereikt heeft? Misschien kun je er wat van leren…

Is het onzekerheid?

Ik hoor het net iets te vaak. Er wordt over iemand gepraat en ergens moet dan toch even gezegd worden dat het werk wat iemand maakt//doet niet zo interessant is. Wat is dat toch? Is het onzekerheid? Jaloezie? Angst voor succes?

Wat het ook is, houden we op deze manier onszelf en elkaar niet klein? Succes betekent natuurlijk helemaal niet automatisch dat je waardeloos of commercieel werk maakt. Dus waarom maken we iemands succes kleiner en zetten we het weg als onverdiend?

Zit er misschien het idee onder dat een echte kunstenaar moet lijden? Dat je dan pas interessante kunt maakt? Beetje raar achterhaald romantisch beeld als je het mij vraagt.

De kunstwereld is een uitdijend universum, en dat maakt het nu juist zo interessant. Toch is het teleurstellend dat de 21ste eeuw nog niet echt haar entree in deze wereld heeft gemaakt. We houden van alles wat modern en vernuftig is, maar klampen ons maar al te graag vast aan het romantische en klassieke beeld van de scheppende en lijdende kunstenaar. (bron)

Kunst is lijden?

Heb je de docu ‘To stay alive‘ gezien met Iggy Pop die (stukken van) Michel Houellebecqs essay “Leven, lijden, schrijven” voorleest? In dit essay onderzoekt Houellebecqs de essentie van kunst en beweert hij dat de oorsprong van kunst in lijden ligt. Op zich fascinerende docu, zeker met dat hoofd en die stem van Iggy Pop erbij.

Maar ook hier wordt er vanuit gegaan dat een beetje interessante kunst vanuit narigheid ontstaat. Dat gevoel zit dieper dan we volgens mij met z’n allen denken. Maar is het niet een beetje achterhaald idee? Natuurlijk ontstaat er interessante kunst vanuit lijden, maar waarom zou je niet gelukkig kunnen zijn en toch interessant werk maken?

Klap na klap, ik weet het…

Dat de culturele sector klap na klap heeft gehad klopt. Dat dat niet fair is klopt ook. Dat het fijn zou zijn als er meer waardering (ook in geld) zou zijn voor kunst, zowel vanuit de overheid als vanuit de markt, natuurlijk! Graag! Maar zo lang wij zelf ‘bang’ zijn voor succes, te weinig geld vragen voor wat we doen, het elkaar niet gunnen, blijven we in hetzelfde cirkeltje rond draaien. Je zou toch denken dat we juist in de creatieve sector in staat zouden moeten zijn om met nieuwe ideeën en oplossingen te komen?!

Waarom niet de handen ineen slaan, leren van elkaar, best practices delen en met elkaar een gezond creatief klimaat creëren?

Weg met dat slachtofferschap!

Ik ben geneigd te zeggen dat je jezelf bij de lurven moet grijpen en aan de slag moet gaan. Gebruik je creativiteit om buiten de gebaande paden te gaan. Ook in bedrijfsmatige zin. Kijk verder dan je eerste initiële idee. Brainstorm met collega’s over een mogelijke aanpak. Misschien kun je dingen op een andere manier doen of een andere doelgroep kiezen voor je werk. Wat helemaal niet hoeft te betekenen dat je commercieel werk gaat maken. Volgens mij moet je er juist met al je creativiteit voor zorgen dat je kunt doen wat belangrijk is voor je. En vergis je niet, succes draagt daar ook aan bij. Het geeft je bijv. financiële armslag, zodat je in jezelf kunt investeren. Succes opent deuren, waardoor jouw mogelijkheden groter worden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En misschien loopt niet alles meteen van een leien dakje, zo zit het leven soms in elkaar. Maar dat wil niet zeggen dat je het bij voorbaat al moet opgeven “omdat het toch niet lukt”. Of andere mensen moet ‘veroordelen’ als het hen wel lukt.

Succes = commercieel?

Natuurlijk is het echt onzin om het hebben van succes weg te zetten als commercieel en ‘verdacht’. Misschien is het ‘veilig’ om te doen, je hoeft geen verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen al dan niet succesvol zijn, maar kom op zeg. Zijn we daar niet een beetje klaar mee?

Mooi vind ik wat Heather Day beschrijft in één van haar blogs, als ze het heeft over haar angst om samen te gaan werken met een aantal grote bedrijven. Ze is bang dat ze door de kunstwereld verketterd zal worden, omdat het commercieel zou zijn wat ze gaat doen. Maar ze doet het toch.

Thanks to social media, you can share your work and process with others.. Thanks to galleries, you can build community relationships and sell work – and thanks to the help of brands, and creative agencies like Collectively, you can take everything in new directions. It comes down to this: You set your own rules. You set what your practice looks like and how it functions. That turning point is you. (bron)

That turning point is you!

Hear hear!

 

 

4 antwoorden
  1. Annemiek
    Annemiek zegt:

    Hear hear! Laat iedereen zijn eigen ding doen! En het wordt tijd dat we elkaar en onszelf succes gunnen. Mooi gezegd en inderdaad een valkuil dat Calvinisme. Fijn hoe jij altijd de commercie omdraait. Geen commercieel werk maken (of wel als je dat wilt) maar voornamelijk je eigen werk succesvol naar buiten brengen!

    Beantwoorden
  2. Arthur
    Arthur zegt:

    Om te beginnen, een prachtig stuk, Marca. Misschien is de “ik” maatschappij een barrière voor kunstenaars om meer samen te werken. Niet alleen kunstenaars, maar in het algemeen is men ook minder en minder lid van een vakbond, minder betrokken, meer gelaten. Iedereen kliedert in z’n eentje en kijkt met afgunst naar de ander, misschien ook als gevolg van de steeds groter wordende kloof tussen rijk en arm en daardoor de steeds dunner wordende spoeling voor kunstenaars. Maar ook de “social media” leveren een schijn-sociaal-contact, waarbij het misschien ook makkelijker is om even te typen en daarmee iemand met succes af te kraken. Is toch anders dan dat je het iemand in z’n gezicht zegt.
    En is het met name ook niet typisch Nederlands, om klein te denken, inderdaad Calvinistisch, zoals Annemiek terecht opmerkt?
    Ik zeg bij iedere zin “misschien” merk ik nu, maar ik reageer ook spontaan en onvoorbereid, hartelijke groet, Arthur.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek
      Marca van den Broek zegt:

      Ben bang dat het eerder van ‘alle tijden’ is, het zit waarschijnlijk in de aard van het beestje. Maar ik vind het voor de creatieve sector extra jammer, omdat we er volgens mij heel veel baat bij zouden hebben als we elkaar juist zouden steunen en van elkaar zouden leren! Het is één van de redenen waarom ik met Talks About Photography ben begonnen…

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *