Waarom is het toch zo eng om jezelf te laten zien?

Eén van de dingen waar ik al jaren voor pleit, is om jezelf als kunstenaar//creatief te laten zien. O.a. om op die manier betrokkenheid te genereren, je ‘fanbase’ te vergroten en daarmee -op den duur- je omzet. Klinkt misschien wat kort door de bocht als ik het zo opschrijf? Dat snap ik. Maar jezelf niet laten zien, is eerlijk gezegd geen optie. En daar hoort kwetsbaarheid misschien wel gewoon bij.

Social media oppervlakkig?

Je hoort nog wel eens van mensen dat ze social media oppervlakkig vinden. Dat snap ik. Zeker als je kijkt naar mensen die alleen maar druk bezig lijken met hoe ze het beste een selfie kunnen maken. Wat mij betreft compleet oninteressant (hoewel soms vermakelijk). Maar weet je: wij maken met z’n allen social media. Als wij nu besluiten om een gelaagder beeld van onszelf te laten zien en te delen wat ons echt bezig houdt, wordt social media oneindig veel interessanter.

Waarom is dat zo eng?

Ik bespreek het vaak met creatieven: laat niet alleen je werk en het werkproces zien, maar deel ook persoonlijke zaken. Op die manier raken mensen eerder betrokken bij je en dat levert op den duur alleen maar goede dingen op. Toch zie ik maar weinig creatieven die dat ook daadwerkelijk doen. Koudwatervrees? Bang voor kwetsbaarheid? Ik denk het. Terwijl je natuurlijk helemaal niet met de billen bloot hoeft. Je hoeft niet het achterste van je tong te laten zien of je allerkwetsbaarste momenten te delen. Je kunt ook leuke persoonlijke dingen laten zien!

Ik deel best veel

Zelf ben ik ooit voorzichtig begonnen met het delen van meer persoonlijke zaken. Ik doe dat tegenwoordig makkelijker, maar ook ik voel nog steeds een zekere schroom als ik iets deel dat echt persoonlijk is. Die schroom wordt gevoed door een hardnekkige interne criticus, die dingen roept als “wie zit daar nou op te wachten”, “je bent een aansteller, kom je aandacht tekort?” of “dat gaat me omzet kosten”. Onzin natuurlijk, maar dat stemmetje is er wel elke keer. Ongetwijfeld een overblijfsel uit m’n jeugd, zoals dat bij zoveel mensen het geval is. Inmiddels luister ik er niet meer naar en deel ik wat ik wil delen. Waarom? Omdat ik keer op keer ervaar dat het m’n band met mensen steviger maakt.

Laat ze maar lekker denken!

Ervaring leert dat je eigenlijk alleen maar positieve reacties krijgt. De meeste mensen vinden het vooral heel dapper als je laat zien wat er speelt. Of ze herkennen zich erin. Of ze willen je een hart onder de riem steken. Heel fijn om dat te mogen ervaren! En nee, dat betekent niet dat je een continue stroom aan narigheid de wereld in moet sturen. Daar zit inderdaad niemand op te wachten. Maar af en toe eerlijk laten zien wat er speelt? Daar is echt niks mis mee. Ik heb zelf in ieder geval nog nooit een negatieve reactie gehad. Ik denk ook stiekem dat mensen die het allemaal maar niks vinden, geneigd zijn om hun mond te houden en niet te reageren. De meeste mensen snappen immers heel goed dat je iemand die zich kwetsbaar opstelt niet de grond in moet boren.

Kost het me klanten?

Voor zover ik kan zien, kost het me geen klanten. Dat is natuurlijk subjectief, want ik weet niet hoeveel klanten ik anders zou hebben. Je kunt ook anders redeneren: de klanten die voor iemand anders kiezen, zijn niet de klanten die bij mij passen. Ik ben immers wie ik ben en ik wil, zeker als coach, open en transparant omgaan met de mensen met wie ik werk. Dat komt de relatie alleen maar ten goede en daarmee ook het werk dat we samen doen.

En ik ben gelukkig niet de enige die die ervaring heeft. Arnold Reyneveld vertelde over zijn ervaringen op de allereerste Talks About Photography:

Deze inhoud is geblokkeerd, je moet cookies accepteren als je de inhoud wilt zien...

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twaalf − 9 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.